Ale tytuł! Normalnie film legenda. I aktor legenda! Dla takich filmów warto sięgać po starocie. Nie znaczy to oczywiście, że patrzę na Buntownika bezkrytycznie i uważam za absolutne arcydzieło i niedościgniony ideał. Wręcz przeciwnie. Błędów tu sporo, ale kultowość pozostaje kultowością.

Jestem zdeklarowanym fanem westernów. A więc można się domyślić, że ten film mi się podobał. Nie będę co prawda twierdził, że jest to wybitne dzieło, ale trzyma dobry poziom. A poz tym - zdjęcia, zdjęcia i jeszcze raz zdjęcia.

Są dzieła wybitne, są dzieła monumentalne, są dzieła przełomowe i są dzieła artystyczne. Są też filmy dobre, ciekawe, trzymające w napięciu, śmieszne, wzruszające. Ale są też filmy, o których nie można z czystym sumieniem powiedzieć, że są dobre, ale mimo to fascynują. Śmiertelny Pocałunek fascynuje, pomimo tego, że przypisuje się go do kategorii filmów klasy B.

Rok 1955 ciągnie się jak guma do żucia. Jest to chyba najbogatszy w filmy rok na liście, ale mam wrażenie, że niektóre z nich można by sobie darować. Działa mechanizm, który każe gloryfikować to co stare. Ilość pochwał jest proporcjonalna do czasu jaki minął od premiery. Ryzykant to dla mnie przykład filmu, który może nie jest zły, ale miejsce na liście tych najwybitniejszych dostał na wyrost.

Jestem bardzo pozytywnie nastawiony do kina duńskiego. Lubie czasem obejrzeć film, w którym nie będzie szybkiej akcji, a fabuła będzie bazowała na rozterkach prostych ludzi. Ale serio? Film o kolesiu, któremu wydaje się, że jest Jezusem, a na koniec okazuje się, że to on miał rację? To dla mnie troszkę za dużo.

Jakbym miał wybrać film, który najlepiej pasuje do określenia - zwykła, prosta historia - to wybrałbym właśnie ten obraz. Nie ma tu nic wyjątkowego. Przeciętni bohaterowie, niespecjalna fabuła. Brakuje sztuczek realizatorskich. Jest spokojna reżyseria. A jednak film ma pewien nieuchwytny urok. Ciężko stwierdzić co w nim takiego jest, ale najwyraźniej prostota tez potrafi zachwycać.

Ze zdziwieniem spostrzegłem, że minęła kolejna dziesiątka filmów. Z jeszcze większym zdziwieniem zobaczyłem jaki film otwierał tę dziesiątkę. Czarna Carmen? Przecież to było wieki temu. A jednak moje tempo siadło i jak tak dalej pójdzie to przed emeryturą nie zdążę. Chyba, że znowu podniosą wiek.

Już na samą myśl o tym filmie, na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Słynny humor brytyjski jest słynny nie bez powodu. Angielskie komedie, zarówno te starsze ze studio Ealing, jak i późniejsze (jak chociażby Monty Python)są bezkonkurencyjne. W ogóle kinematografia brytyjska jest strasznie fajna - stoi tak pomiędzy europejską i amerykańską czerpiąc najlepsze cechy od obu.

Jest to pierwsza na liście produkcja izraelska. Chociaż reżyser jest akurat Brytyjczykiem. Ale jedno muszę powiedzieć na samym początku: nie lubię takiej nachalnej i bezczelnej propagandy filmowej. I nie ma tu znaczenia czy to film o Żydach czy o innej nacji. Sposób w jaki jest przedstawiony świat w tym obrazie jest niedopuszczalny.

Ten film był dla mnie wielką zagadką. Półgodzinny dokument produkcji francuskiej, opowiadający o czarnej Afryce i pochodzący z 1955 roku? Brzmi ciekawie. I nie będę ukrywał, że bardzo mnie cieszył czas. Tylko pół godziny, więc nawet jeżeli film będzie nie do oglądania - wytrzymam.