Działo się, momenty były, ostatni sprawiedliwy przeciw szeroko zakrojonemu spiskowi. Sporo akcji, trochę kina gangsterskiego, nieco kryminału i kilka ciekawych zwrotów akcji. Już dawno nie widział tak energicznego i ciekawego kina sensacyjnego. Miłośnicy budowania klimatu noir mogą być zawiedzeni, ale tylko trochę.

Jest coś niesamowitego i legendarnego w postaci Marilyn Monroe, chociaż nie grała ona w najwybitniejszych filmach. Ostatnio moda na Marilyn nie jest może już tak duża jak kiedyś, ale nadal pozostaje pewną ikoną, bez której nie wyobrażamy sobie świata. I abstrahując od tego, czy filmy, w których gra są dobre czy nie warto kilka obejrzeć, żeby poznać legendę.

Śmiesznie ogląda się produkcje niskobudżetowe, szczególnie te sprzed kilkudziesięciu lat. Na ekranie nie ma znanych twarzy, scenografia skromna - mała efekciarstwa i prosty przekaz. I jakoś tak mała dawka Amerykańskości (nawet biorąc pod uwagę komunistycznych szpiegów).

I po raz kolejny w jednej dziesiątce znajdują się bardzo zróżnicowane filmy. Są produkcje amerykańskie, ale też europejskie i azjatyckie. Są dramaty, melodramaty, komedie, akcja i western. Są superprodukcje i filmy niszowe. A to dopiero 1953 rok i prawdziwa różnorodność dopiero nadejdzie.

Napisałem kiedyś, przy okazji innego filmu, że James Stewart nie pasuje mi do westernów, wolę go w rolach everymana. I zdania całkowicie nie zmieniłem, tak tylko troszeczkę. Jak już musi to niech gra w tych westernach, bo nawet się wyrabia chłopak. A w sumie dobry western zawsze jest w cenie.

Nieczęsto zdarzają się filmy, które trzymają widza w takim napięciu, że ten zaaferowany siedzi przed ekranem, obgryzając nerwowo paznokcie i nie mogąc oderwać wzroku, pożera każdą sekundę akcji. Rzadkością są produkcje, które potrafią pod płaszczykiem prostej akcji przekazać bardziej uniwersalne, humanistyczne prawdy. Ale na szczęście, te filmy istnieją - trzeba tylko wystarczająco długo poszukać.

Tak przewrotnie się układają filmy na liście, że zaraz po mniej popularnym filmie azjatyckim, pojawia się taki wielki hicior. Obok produkcji, w których grają mniej znani aktorzy, mamy klasyk z wielkimi gwiazdami w głównych rolach. Ale nawet te wielkie gwiazdy, kiedyś musiały nimi zostać. I teraz właśnie mamy historię ko0pciuszka, który okazał się przepiękną królewną.

Po raz drugi ten blog startuje w konkursie na bloga roku. Potrzebuje jednak waszych głosów. Pomożecie?

W tej chwili na filmwebie w moich prywatnych rekomendacjach pierwsze miejsca zajmują filmy japońskie. To jest dziwne, ponieważ nigdy nie postrzegałem się jako fana azjatyckich produkcji. Co więcej zazwyczaj podchodzę do nich z nieufnością i rezerwą. Zdarzało się, że niektóre japońskie produkcje bardzo mi się podobały, ale były też takie, których bym największemu wrogowi nie polecił. Większość ma jednak jedną cechę - są pouczające. I nie inaczej jest z tym dziełem.

Niby film o wojnie, ale tej wojny to prawie tam nie ma. Niby akcja rozgrywa się w bazie wojskowej wśród prawie samych mężczyzn, a jednak wątki miłosne grają bardzo dużą rolę i zajmują sporo czasu. Niby w wymowie obraz jest dość smutny i depresyjny, ale jakoś nie poniewiera. Ogląda się go nawet przyjemnie. Czy warto? Na pewno.